Zasady demokracji finansowej przedstawione w 15 punktach.

1. W efekcie promowania parytetu złota w teorii pieniądza, w ekonomii XIX i XX wieku, (do roku 1976), wielu współczesnych ekonomistów nie potrafi prawidłowo odróżnić kredytu od emisji pieniędzy.

2. Pojęcie emisji pieniędzy, będącej przywilejem narodowych banków centralnych (np. NBP), zostało zastąpione zaciąganiem długów; długu publicznego (np. obligacje) i długów prywatnych (kredyty).

3. Pieniądz w kapitalizmie od przynajmniej dwustu lat emituje się jako dług, a nie jako pełnowartościowy środek płatniczy, którego nie trzeba zwracać.

4. To zafałszowanie ekonomii skutkuje nieustannym deficytem budżetowym.

5. Od 1976 roku (demonetyzacja złota przez MFW)podejście to jest anachroniczne i można je zastąpić inną teorią, lepiej dostosowaną do potrzeb człowieka i gospodarki.

6. Upieranie się przy starych rozwiązaniach stanowi po prostu błąd metodologiczny i owocuje "schładzaniem gospodarki" poprzez tzw. "brak pieniądza".

7. Pierwszą zasadą demokracji finansowej jest precyzyjne rozróżnienie pomiędzy kredytem a emisją i powrót do emisji narodowych pieniędzy Pro Publico Bono.

8. Jest to uzdrawiający zabieg oraz perspektywa rozwoju ekonomii ukierunkowanej na zaspokojenie słusznych potrzeb człowieka i jego gospodarki.

9. Okazuje się, że łatwe przekształcenie równań znanych w ekonomii od dwustu lat może być zastosowane do uzasadnienia i obliczenia wielkości emisji, mającej pokrycie w przyroście produkowanych towarów i świadczonych usług.

10. Te nowo-wyemitowane pieniądze nie stają się własnością prywatnych osób, ludzi najbogatszych, jak to się dzieje przy oprocentowaniu, ale mogą zostać przeznaczone na dofinansowanie najuboższych, zgodnie z obowiązującą od setek lat praktyką - jest to druga zasada demokracji finansowej.

11. Trzecia zasada to rozwój gospodarki i bankowości bezodsetkowej, która nie niszczy gospodarki, bowiem zysk z oprocentowania pieniędzy nie konkuruje tutaj z zyskiem uzyskanym w trakcie normalnego gospodarowania.

12. Zysk banku jest możliwy, wyłącznie dzięki zwiększeniu mocy gospodarki realnej i zaspokojeniu potrzeb ludności, która dysponuje pieniądzem z emisji Pro Publico Bono.

13. Tak oto demokracja finansowa wprowadza harmonię i porządek tam gdzie oprocentowanie pieniądza siało społeczne spustoszenie.

14. Dla ekonomisty wykształconego według wzorów liberalizmu i neoliberalizmu, jest to postawienie ekonomii na głowie; coś w rodzaju "przewrotu kopernikańskiego" w ekonomii.

15. Oprocentowanie (lichwa) zostaje zdetronizowane na korzyść prostej (bezodsetkowej) emisji pieniądza Pro Publico Bono, będącej sposobem monetyzacji przyrostu dóbr.